Yaklaşımımız

Davranışa bir etiket değil,
biraz daha yakından bakmak.

Daha çok kontrol etmek yerine, çocuğun hangi noktada desteğe ihtiyaç duyduğunu anlamak.

  1. Gör

    Ne olduğunu etiketlemeden gözlemle.

    “Yine oyalandı” yerine, “Defterini açtı, ilk soruda durdu” diyebilmek.

  2. Ayrıştır

    Zorlanmanın yerini bul.

    Başlama, sürdürme, geçiş ve duygusal zorlanma aynı desteği gerektirmeyebilir.

  3. Seç

    Önceliği belirle.

    Her şeyi aynı anda değiştirmek yerine, bugün çalışılabilecek tek bir an seçmek.

  4. Eşleştir

    Aileye uygun küçük bir uygulama oluştur.

    Uygula, sonucu gözlemle ve gerektiğinde tek bir noktayı yeniden düzenle.

Aynı görünen iki davranış,
farklı bir desteğe ihtiyaç duyabilir.

“Ödevini yapmıyor” dediğimizde hikâyenin tamamını henüz bilmiyoruz. Masaya gelemiyor mu? Başlayıp yarıda mı bırakıyor? İlk soruda ne yapacağını mı bilemiyor?

Çalışmada bu ayrımı birlikte yaparız. Bir anda bütün rutini değiştirmek yerine, zorlanmanın olduğu yere küçük ve denenebilir bir destek yerleştiririz.

Ödeve başlayamıyor.

“Hadi başla” demeden önce, ilk adımın ne kadar açık olduğuna bakarız. “Ödevini yap” yerine ilk sayfayı bulmak, ilk soruyu birlikte okumak veya kısa bir başlangıç süresi belirlemek denenebilir.

Denemeden sonra soru şu: Başlamak kolaylaştı mı, yoksa başka bir yerde mi durdu?

Ben çekilince duruyor.

Bir işi aklında tutmakla o işi yapabilmek farklı olabilir. Sürekli sözlü hatırlatma yerine, yapılacak adımı görünür kılmanın işe yarayıp yaramadığına bakarız.

Hedef desteği bir anda kesmek değil, işe yarayan desteği zamanla azaltmak.

Sabah her şey aynı anda.

Giyinme, çanta, kahvaltı ve çıkış tek bir büyük görev gibi görünebilir. Sırayı sadeleştirip en çok takılan geçişi seçeriz. Örneğin çantayı akşamdan hazırlamak, sabah karar sayısını azaltabilir.

Her aile için aynı planı değil, evinizin gerçek ritmine uyan bir adımı arıyoruz.

Nereden başlayacağınızı birlikte netleştirebiliriz.

Çalışmaları inceleyin